Αναπάντεχο Απόθεμα

Και έτσι ξαφνικά, σε βαθιά κουβέντα μπήκαμε. Για το χρόνο, την αξιοποίησή του, τους ανθρώπους, την επικοινωνία τους, τους σκοπούς τους, τα παιδιά. Και έτσι στην αρχή ένιωθα κομμάτι αταίριαστο με το παζλ των τετριμμένων – όπως μου φαίνονταν – συζητήσεων και θεμάτων, που λογικά πρέπει να βρίθουν σε αυτές τις ηλικίες, αλλά όχι στη δική μου. Δεν ήταν όμως έτσι. Από τη συζήτηση έλειπε το ψεύτικο, το επιφανειακό, ο κόμπος της δοκησισοφίας που τόσο συχνά με πνίγει. Έλεγαν αλήθειες που είτε έβγαιναν από την ψυχή τους, τόσο όμορφες και ανάλαφρες, είτε έστω έτσι μου φαινόταν λόγω της απειρίας μου.

Ανέλυσε έπειτα ένας από τους συζητητές τα κόλπα που μας κάνουν να μην ζούμε πραγματικά. Τεχνάσματα ταπεινά της ίδιας της φύσης μας που μας κάνουν να χάνουμε το νόημα της κάθε στιγμής. Ο νέος πιστεύει ότι είναι άτρωτος. Δε θα πεθάνει, λέει. Γνωστό αυτό, το είχα ξανακούσει. Όμως, και να το καινούριο, ο νέος δε θα γεράσει πιστεύει επίσης. Τέχνασμα του μυαλού που μας πείθει ότι έχουμε χρόνο να ζήσουμε τη ζωή μας επιδιώκοντας την ευτυχία αύριο ενώ σήμερα μπορούμε να υπομείνουμε ένα συμβιβασμό.

Αν σου πάρουν τη δουλειά σου θα είσαι ευτυχισμένος, όταν έχεις χτίσει τη ζωή σου γύρω από αυτήν; «Αυτό ρώτησα τον φίλο μου κάποτε», είπε ο ίδιος συζητητής. «Βασιζόμαστε στην ύλη και στην ικανοποίηση που μας προσφέρει η αναγνώριση και νιώθουμε τυπικά ευτυχισμένοι». Εκεί διαφώνησα. Η δουλειά μας είναι ένα από τα στοιχεία που διαμορφώνουν τη ζωή μας. Δεν τίθεται θέμα αν είμαι ευτυχισμένος και χωρίς αυτό, αλλά αντίθετα, αν είμαι ευτυχισμένος με αυτό. Αν η ζωή μου ολόκληρη με τη μορφή που της έχω δώσει με κάνει ευτυχισμένο. Αναλόγως, κομμάτι της ζωής μου είναι και η οικογένειά μου, ή η σχέση μου. Αλλά για κάποιο λόγο δεν μοιάζει αξιοπρεπής η παρακάτω ερώτηση: «Αν σου πάρουν την οικογένειά σου θα είσαι ευτυχισμένος;». Όλα μας χτίζουν και όλα πρέπει ως σύνολο και όχι μόνα τους να μας προσφέρουν ευτυχία.

Διαφώνησα αλλά δεν είπα τίποτα. Στεκόμουν εκεί μουδιασμένη από την γαλήνη που μου προσέφερε αυτή η δόση αλήθειας. Παρακολουθούσα τον άνθρωπο να μιλάει ρουφώντας κάθε λέξη, στραγγίζοντας κάθε νόημα σε ένα δοχείο που με γέμιζε έμπνευση. Σε αυτό το απόθεμα θα ανέτρεχα αργότερα για να επιβιώσω για λίγες μέρες ακόμα σε έναν επιφανειακό κόσμο.