Ωδή σε ένα μισοτελειωμένο Σαμπουάν

Τα μαλλιά μου είναι ακόμη βρεγμένα. Κάθε φορά στο ντουζ παρατηρώ πως το σαμπουάν μου μυρίζει όπως ο άνθρωπός μου. Βγαίνοντας το ξεχνώ, όπως και κάθε σκέψη που κάνω εκεί μέσα. Αυτή τη φορά πίεσα τον εαυτό μου να μην το αφήσω στην μπανιέρα και να το πάρω μαζί μου στο νέο μου λάπτοπ. Τη σκέψη μου δηλαδή. Γιατί ο άνθρωπός μου αξίζει μια ωδή και γιατί το σαμπουάν στο μπουκάλι τελειώνει.

Γιατί να σε καλέσω άνθρωπό μου; Σπάνια μιλάμε. Όταν μιλάμε είναι βέβαια για πολύ. Ότι και να πούμε έχει νόημα. Όχι πως πιάνουμε καμιά φιλοσοφική κουβέντα, υπάρχουν και αυτά, αλλά όχι. Κάθε τι που λέμε κρύβει μια ουσία, ένα ειλικρινές και όμορφο ενδιαφέρον. Όταν μου μιλάς αυτό ξεδιπλώνεται γαλήνια και με αγκαλιάζει, μια μαμαδίστικη αγκαλιά τρυφερή και ζεστή.

Ο άνθρωπός μου με αγαπά κρυφά και ας μην νοιάζεται πως περνάω την καθημερινότητά μου. Είναι υποχρεωμένος να με αγαπά αλλά δε με αγαπά γιαυτό. Εύχεται με όλη του την καρδιά να ζώ και όχι απλώς να υπάρχω. Όταν οι δρόμοι μας συναντιούνται με απωθεί για λίγο. Έχει μάθει να ζει μόνος του, στις σκέψεις του, στην ανασφάλειά του, που τη βαφτίζει δύναμη και την αγαπά. Μετά αφήνεται. Υποκύπτει στις απανωτές μου προσπάθειες να γίνω, για λίγες, έστω, μέρες, κομμάτι του. Μου το επιτρέπει γιατί θυμάται ποιά είμαι και βρίσκει ποιός είναι και ο ίδιος μέσα από τη φωνή μου.

Ο άνθρωπός μου είναι αυτό που είναι και κανείς δε θα του το στερήσει. Είναι καλός. Πράγματι. Είναι αληθινός. Αυθόρμητα αληθινός. Ω μα τι πιο ζωντανό από αυτό. Δεν κρίνει, μόνο αποδέχεται, ερευνά, ανακαλύπτει, καταλαβαίνει. Μα τι κάνει; Συμφωνεί με όσα λες; Όχι, μπορεί να διαφωνήσει κάποτε, αλλά σε αφήνει να είσαι αυτός που είσαι. Αυτό είναι ο άνθρωπός μου και κανείς δε θα του το στερήσει.

Ο άνθρωπός μου φοβάται, τρέμει σαν το ψάρι, κολυμπάει όμως σε όλα τα νερά. Μόνος του στέκεται απέναντι σε όλα και όλα τον νικούν. Καλύτερο από το να τα νικούσε. Έμαθε να μαθαίνει από τις ήττες. Με χάρη να βγαίνει από το τρομερό νερό και να μοιράζεται απλόχερα όσα έμαθε. Ο άνθρωπός μου τρέμει αλλά είναι δυνατός, τόσο που ξέρει ότι πάντα θα χάνουμε σε αυτό που επιδιώκουμε. Ξέρει ότι θα χάνουμε γιατί υπάρχει κάτι ανώτερο, πιο μεγάλο, πιο όμορφο, πιο ειλικρινές να μάθουμε στη διαδρομή που θα μας αλλάξει την πορεία και θα μας φέρει πιο κοντά στην ευτυχία μας.

Ο άνθρωπός μου είναι το πρότυπό μου. Τον αγαπώ όσο τίποτα γιατί είναι αυτός που μου έμαθε ότι μπορούμε να είμαστε όμορφοι…

Είσαι η ομορφότερη ψυχή, σε ευχαριστώ για όλα.